Veda eden bir dost ve ardına bıraktığı “Zaman mefhumu bir muammadır. Hele ki mazi…” sözü. Defalarca veda etmek ile yüzleşiyoruz aslında ve o zaman mefhumunun muamma olduğunu her anında tecrübe ediyoruz. Bazen veda etmeye değmeyecek vaziyette de kalabiliyoruz, onca vaktin ne uğruna heba edildiğini düşünerek. Veda etmek istediğimiz ancak veda etmeye değmeyeceğini anladığımız o anlar. Bir şehir, bir dost, bir sevgili, bir duygu, bir ömür belki de bu veda ettiğimiz şeyler. Ama veda etmenin kendine has bir şerefi, burukluğu, mutluluğu ve belirsizliği var. Veda etmenin şerefine ermeyecek bir kişiye, bir duyguya belki de bir ömre veda etmeye bile değmiyor bazen. Ama nihayetinde her veda ile evvel denilen defter kapanıyor diğer ahir denilen bir defter açılıyor. Veda etmeye değmeyecekleri unutarak, veda etmenin o şerefini, o mutluluğunu ve o belirsizliğini tadabilmek belki de vedanın hakkını vermeye vesile olacak. Bir dostun o şerefli vedasının anısına vedaya ilişkin bir karalama…
HER EVVELİN AKABEN AHİRİ
***
"Belki son kez"
Bir şehrin gölgesine hasretle dalıp gitmek.
Bir dostun sûretine hüzünle bakıp kalmak.
***
"Belki son kez"
Bir hayalin kapkara vechine batıp kalmak.
Bir vaktin karmaşık çıkmazına dalıp çıkmak.
***
"Belki son kez"
Hep o ân, meçhul evvelin ahiri olur.
Ve o ân, meçhul ahirin evveli olur.
***
(Sevvedehu er-raci ğufire lehu)
Hasan ORHAN
(2023 senesi Şubat ayı)
MAVİ OCAK 